وقتی یک پسر یا دختر در جنگ کشته می‌شود، یک خانواده کامل از هم می‌پاشد. مادر، هر جا که نگاه می‌کند، جای خالی بچه‌اش را می‌بیند. شب‌ها برایش خیلی سخت می‌شود. پدر، که همیشه قوی بود، حالا خیلی غمگین است و کمتر حرف می‌زند. برادر یا خواهر کوچکتر، دیگر کسی را ندارد که با او بازی کند و خاطرات خوش، حالا برایش غم‌انگیز شده است. حتی سر سفره، یک صندلی خالی می‌ماند که هیچکس دوست ندارد به آن نگاه کند. این غم، هر روز بیشتر می‌شود و هیچوقت هم از دل خانواده نمی‌رود. هر بار که یادش می‌افتند، دوباره ناراحت می‌شوند و این غم تا آخر عمر با آنها می‌ماند.